یک سال گذشت

در شامگاه روز شنبه هفتم مهرماه هزار و چهارصد و سه در چند کلمه نوشتم :

سید حسن نصرالله ، پرچمدار مقاومت

شرح بیشتر در اولین فرصت

امّا اندوه فراق بزرگمردی چون سید حسن نصرالله آن قدر بزرگ بود و هست که

قلم یارای نوشتن نداشت و هنوز هم ندارد و آن اوّلین فرصت وعده داده شده را

همواره پس می زد تا بلکه توان نوشتن بیابد ...

توانی که هنوز هم وجود ندارد و شاید هم هرگز

( آن چنان که بتواند ادای دینی باشد در برابر مقام آن شهید بزرگ ) حاصل نشود

در هر حال جمع سیه دلان پلید و پلشت به گمان خود ، ستاره ای درخشان را

از آسمانِ علم و ایمان ، عدالت و انصاف ، فتوت و جوانمردی به زیر کشیدند

تا به پندارِ خودشان ، از دنیای کثیفی که ساخته اند بیشتر کام بگیرند و اصلا مگر

ماندن و نفس کشیدن در دنیای آلوده و متعفنی که امثال ترامپ و نتانیاهو در آن

حضور دارند ، جای خوبی است که ترک آن اندوه و حسرتی بیافریند ؟!...

اندوه و حسرتی اگر هست برای ما بال و پرشکستگانی است که از پرواز باز مانده ایم

ودر گردابی که در حال بلعیدن ماست ، فرو می رویم و فراموش می شویم

ادامه دارد ...